BEROEP: DOORGEEFLUIK

"Dat is wat wij schrijvers doen", mailt mijn vriendin mij.
Zij is inderdaad schrijfster. Ze heeft het met mij over een kwestie waar ik u verder niet mee zal vermoeien.
Wij schrijvers.
Ik voel me nog helemaal geen schrijver. Ondanks dat ik schrijf. De Sunshineshow. Op een mooie Pinksterdag. Het derde en vierde stuk waar ik mee bezig ben. De columns voor Moesson die ik schreef. Maar toch.
Ik heb het ook als ik bij beroep "actrice" moet invullen. Ik vind het nog steeds raar. Terwijl ik het echt ben. Mag ik toch wel zeggen na 22 jaar almaar te hebben gespeeld. Maar toch. Dat woord.

Ooit vroeg een journalist mij hoe ik acteren zou omschrijven. Ik zei: "Acteren is aan je ego voorbij. Feitelijk heeft het niet zoveel met mij te maken. Ik ben er om de tekst zo goed mogelijk te vertolken en te interpreteren. Ik ben er om het verhaal wat een schrijver wil vertellen zo goed mogelijk over te brengen. Al mijn emoties en denken zullen in dienst staan van het stuk, die gebruik ik op Dat moment Daarvoor. Mijn ijdelheid mag daarbij niet in de weg staan. Dat wil niet zeggen dat ik me er alleen maar emotioneel in smijt. Juist niet. Ik weet heel goed wat ik sta te doen. Ik vind het prettig als ik zodanig kan transformeren dat mensen mij niet meer zien maar alleen maar het personage".
Hij was hogelijk verbaasd over mijn antwoord. En er viel een kwartje. "Ja, zo ziet het er inderdaad uit, als jij speelt. Alsof je er volledig in opgaat. Alsof je geen afstand meer hebt", zei hij en hij trok een beetje een vies gezicht erbij. Hij was geloof ik niet zo gecharmeerd van mijn speelstijl, maar dit terzijde. Smaken verschillen.
Op een bepaald moment was ik bezig met de subsidie-aanvraag voor mijn tweede stuk. Samen met een vriend brainstormden we waar en hoe aan te vragen.
"Tja, je kan je opgeven als maker," zei hij, "maar dan zou je ook al meerdere stukken in het vooruitzicht moeten hebben. Je bent je op dit moment ook aan het ontwikkelen als actrice en dat moet je ook niet laten liggen"
Maker, schrijver, actrice, docente.
Column, toneelstuk, boek wat in mijn hoofd zit.
Het is voor mij allemaal hetzelfde.
Ik vind en voel mijzelf vooral een doorgeefluik.

Ik heb Elizabeth Gilbert eens in een lezing horen vertellen dat het verhaal naar haar toe kwam en dat ze dan goed moest luisteren, op het juiste moment haar pen moest pakken en het opschrijven. Anders ging het verhaal er gewoon naar een andere schrijver vandoor.
Ik vond dat toen ontzettend grappig en ook heel herkenbaar.
"Alle verhalen zijn al een keer gebeurd, al honderd keer verteld. En dus gaat het erom hoe jij het nu gaat aanpakken", mailt mijn vriendin.
Net zoals je het leven kunt horen als je je oren openzet, hoe dat soms aan komt rollen of stormen,
zo is het wat mij betreft ook met de kunsten.
Je moet ernaar luisteren.

Esther Scheldwacht, doorgeefluik.